مصطفی شناور

… ظرف مدت ۳۵ سال كه از نزدیك شادروان مهندس بهپور را می‌شناختم حتی یكبار شاهد عصبانیت مهندس نبودم. بعضی اوقات به خاطر مسائل غیرمنطقی ناراحت می‌شدند ولی بروز نمی‌دادند؛ در خودشان می‌ریختند. همیشه چهره‌ی بشاش و گشاده و خندانی داشتند. بعضی اوقات كه تا دیروقت دبیرخانه بودم و می‌دیدند چراغ اتاق روشن است می‌آمدند و احوالی می‌پرسیدند. یادم نمی‌رود چه به عنوان عیدی چه به عنوان پاداش و به طرق مختلف به طوری كه فرد متوجه نشود از جیب خودشان وجوه قابل توجهی به همكاران پرداخت می‌كردند و می‌گفتند حقوقشان كم است و عیال‌وارند.

علی ای حال بازگو كردن خوبیهای شادروان مهندس لطفعلی بهپور به روزها گفتن و نوشتن تمام نمی‌شود چون آنها كه با مهندس كار كرده‌اند می‌دانند كه مهندس چه گوهری بود كه از میان ما رفت و به ابدیت پیوست و همین جمله را بسنده می‌كنم:

«حاصل عمر دو چیز است: عمل ثواب و نام نیك. از دو چه بگذری كلُّ من عَلیها فان.»

با احترام،

مصطفی شناور

Comments