مهندس محمدرضا راهنما


از مرگهایی كه باورش برایم خیلی سخت است مرگ زنده‌یاد لطفعلی بهپور است كه از دیرباز و از زمان تحصیل در دبیرستان زینت شیراز می‌شناختمش. انسانی وارسته، خوش‌خلق، بی‌ریا و دست‌ و دل‌باز در آگاهی دادن به دیگران. دوستی صمیمی و عضوی صادق از جامعه‌ی مهندسی كشور، كه زودهنگام و زمانی كه هنوز خیلی می‌توانست دیگران را یاری رساند و بیاموزاند چشم از جهان فروبست.

نام بردن از ویژگیهای اخلاقی او در این مجال نمی‌گنجد، فقط اشاره می‌كنم به توصیه‌هایش در مراسم دانش‌آموختگی مهندسان سال ۸۳ كه آویزه‌ی گوشم شده است: «دانش‌آموختگان ما افتخار كنند به مملكتی كه دارند، به تمدنی كه داشتند، به شهری كه در آن بزرگ شده‌اند و به چیزهایی كه الآن دارند. همین الآن ما چیزهایی داریم كه در كمتر جای دنیا می‌توانید پیدا كنید، هرچند كاستیهای زیادی هم داریم. اگر ما انسان مسؤولی باشیم، اگر قناعت‌پیشه باشیم و عاشق باشیم، این مملكت را می‌توانیم بسازیم.»

محمدرضا راهنما

دانش‌آموخته‌ی سال ۱۳۴۹ دانشكده‌ی مهندسی دانشگاه شیراز

Comments