منوچهر دانش‌پژوه

در سوگ درگذشت برادر بی‌همتایم مهندس لطفعلی بهپور

ای نور چشم اهل نظر، رفتی از نظر رسم تو این نبود كه تنها روی سفر
تو سرو قامتِ گلزار علم و خوی سروی كه دیده همچو تو با رنگ و بوی و بر؟
مانند شمع، جلوه‌گر بزم اهل فضل چون شمعِ جمع، سوخته از پای تا به سر
از پرتو جمال تو، دانشوران بصیر از خرمن كمال تو، داناست ریزه‌خَور
هم خاندان به نام بلند تو سرفراز هم دوستان به دوستی‌ات گشته مفتخر
آنجا كه علم، فضل تو برتر ز هر علیم آنجا كه عقل، اهل خرد از تو بهره‌ور
مشكل‌گشای خُرد و كلان در فراز و شیب مرهم‌گذار غمزده‌ی سوخته جگر
از روزگار و بخت نبردی نصیب و كام از باغ عمر خویش نچیدی گل و ثمر
با پای خسته، رهسپر سنگلاخ دهر بر مقصد عدم چه شتابان تو رهسپر
از همرهان جدا شده سر در دگر طریق زین تنگنای جای چه خوش كرده‌ای گذر
پیوند مهر تو، رَسَنی ناگسستنی از ما چه رفت؟ تا كه بریدی زما بصر
دیگر امید نیست كه پیر فلك ز صبر از مام روزگار چو تو آورد پسر[1]
در ماتمت نه من كه شفق خون دل گریست در مرگ تو بدوخت پلاس سیه سحر
از دیده‌ رفته‌ای ز دل ما نمی‌روی[2] نی چون كسی كه رفت زدل چون نه در نظر
با من تو هم برادر و هم دوست بوده‌ای تنها چه بایدم؟ نه چو تو همدلی دگر
روح بلند تو كه زمین لایقش نبود پرواز كرد تا شودش آسمان مقر
شیراز هم كه تربتش از آسمان به است بگرفت جسم پاك تو را همچو جان به بر
* * *
ای خاكِ شُهره به پاكی، عزیز دار این پیكر شریف و مده قدر او هدر
بس اهل علم و فضل و هنر در تو آرمید كز حبسگاه خاك، نبُدشان دگر مفر
«سعدی» ز تو جهان گرفت و به تو باز سرنهاد «حافظ» ز مادری چو تو شد صاحب هنر
تیغ قلم به كف، بگشوده است هر دیار[3] «سعدی» كه هفت كشور از او یافت زیب و فر[4]
پاكان شهر خویش، بهین مردمان شمرد[5] شیراز را بهین وطن و بهترین حضر
ای شهر من، وطن میهمان‌نواز مهمان توست پیكری از جان عزیزتر

شیراز- هفدهم خرداد ۱۳۸۳

منوچهر دانش‌پژوه


حواشی


[1]-  اشاره به بيت:                       صبر بسيار ببايد پدر پير فلك را                   تا دگر مادر گيتي چو تو فرزند بزايد

[2]- اشاره به مصراع:                از دل برود هرآنكه از ديده برفت

[3]- اشاره به بيت:                  جهان به تيغ بلاغت گرفته‌اي سعدي                  سپاس دار كه جز فيض آسماني نيست

[4]- اشاره به بيت:                              هفت كشور نمي‌كنند امروز                   بي‌مقالات سعدي انجمني

[5]- اشاره به ابيات:                             در اقصاي عالم بگشتم بسي                  به سر بردم ايام با هر كسي

ز هرگوشه‌اي توشه‌اي يافتم                     ز هر خرمني خوشه‌اي يافتم

چو پاكان شيراز خاكي‌نهاد                      نديدم كه رحمت بر اين خاك باد

Comments